من معتقدم رواندرمانی پیش از هر چیز، فضایی امن برای شناختن و تجربه کردن بخشهایی از وجودمان است که شاید خیلی فرصتی دیدهشدن پیدا نکردهاند.
در کار درمانی تلاش میکنم با ذهنی باز، بدون قضاوت و با احترام به تجربه و جهان روانی هر فرد همراه او باشم. برای من مهم است که درمانجو بتواند در فضای درمان، رابطهای امن را تجربه کند تا بتواند از احساسات، تعارضها، ترسها، خشمها، روابط و حتی بخشهایی از خودش که ممکن است پذیرفتنشان دشوار باشد صحبت کند، بدون اینکه احساس کند باید تصویر خاصی از خودش ارائه دهد.
در مسیر درمان، هدف من صرفاً از بین بردن یک علامت یا حل سریع یک مشکل نیست؛ بلکه تلاش میکنم همراه درمانجو به درک عمیقتری از خود، الگوهای تکرارشونده زندگی و شیوهای که گذشته و روابط مهم زندگی بر تجربه امروز او اثر گذاشتهاند برسیم و برای رسیدن به این هدف من از نظریات و سبک درمان روانکاوانه روابط ابژه استفاده میکنم و از آنجا که این یک سبک عمیق و دارای نظریات بسیار گستردهای است، آموزش منظم امری اجتنابناپذیر است، لذا توسط “مرکز روانتحلیلی ایرانیان” تحت آموزش و ارزیابی مستمر نیز هستم
